Sint Maarten chce uchylić ustawę o hazardzie offshore

Sint Maarten opublikował projekt ustawy hazardowej, który powołałby niezależny organ nadzoru nad kasynami i loteriami oraz uchyliłby przepisy, na podstawie których rząd może licencjonować gry hazardowe na rynek międzynarodowy. Hazard online nie jest objęty projektem: przewidziano dla niego tylko pusty rozdział na ewentualne przyszłe przepisy. Tekst to wersja konsultacyjna z 23 października 2026 r. Nic z niej nie obowiązuje.

Projekt krajowego rozporządzenia o grach hazardowych, po niderlandzku Kansspelenverordening, przygotował minister turystyki, gospodarki, transportu i telekomunikacji (TEATT) Sint Maarten, karaibskiego kraju wchodzącego w skład Królestwa Niderlandów. Konsultacje publiczne trwają od 26 października do 4 grudnia 2026 r. Odpowiedzieć może każdy, po angielsku lub po niderlandzku, przez formularz na stronie konsultacji urzędu ds. hazardu albo e-mailem na adres consultatie@gamblingauthority.sx. Między 6 a 12 listopada zaplanowano siedem spotkań z zainteresowanymi stronami.

Oficjalne dokumenty są po niderlandzku, w języku legislacyjnym Sint Maarten. Opublikowano też wersje angielskie, ale to tłumaczenia wygenerowane przez AI, a w razie rozbieżności rozstrzyga tekst niderlandzki.

Rozporządzenie offshore do uchylenia

Artykuł 79 projektu wymienia pięć aktów do uchylenia. Cztery to starsze przepisy o kasynach i grach losowych, o opłacie licencyjnej za gry i o loteriach. Piąty, litera e, to Landsverordening buitengaatse hazardspelen, w przybliżeniu rozporządzenie o grach hazardowych offshore. To skrócony tytuł krajowego rozporządzenia, na mocy którego minister TEATT może udzielać licencji na prowadzenie gier hazardowych „na rynku międzynarodowym za pośrednictwem usług linii serwisowych” (tłumaczenie własne), i to wyłącznie osobom prawnym z siedzibą na Sint Maarten.

Projekt nie podaje daty tego uchylenia. W uzasadnieniu (Memorie van Toelichting) czytamy, że przy ustalaniu daty wejścia w życie litery e „uwzględniona zostanie ewentualna wciąż istniejąca licencjonowana oferta oraz potrzebne dla niej przepisy przejściowe” (tłumaczenie własne). Więcej szczegółów uzasadnienie nie podaje.

Hazard online później

Projekt rezerwuje rozdział, § 3.4 zatytułowany kansspelen op internet (gry hazardowe w internecie), i zostawia go pustym. Według uzasadnienia ten projekt na razie nie reguluje hazardu online. Rząd chce najpierw dalej pracować nad polityką i ocenić, jak przepisy można by egzekwować i wdrażać.

Uzasadnienie powołuje się na ewaluację wzajemną Sint Maarten przeprowadzoną przez Karaibską Grupę Specjalną ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (CFATF) z lipca 2025 r., która wykazała braki w systemie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, i stwierdza, że system licencji na hazard online wymagałby najpierw odpowiednich zabezpieczeń. Cytuje też szybką analizę Regulus Partners z lipca 2025 r., zamówioną przez Sint Maarten, która opisuje krajowy rynek online jako nieprzejrzysty i szacuje go na „co najmniej 1,2 mln dolarów rocznych przychodów” (tłumaczenie własne), przy udziale około 5% dorosłej populacji.

W sumie projekt uchyliłby stare rozporządzenie offshore w terminie, który nie został jeszcze ustalony, a sam nie zawiera jeszcze żadnych zasad licencjonowania hazardu online. Naszym zdaniem właśnie termin tego uchylenia i ewentualnych późniejszych przepisów o grach online to kwestia, którą warto śledzić w tych konsultacjach.

Co projekt reguluje

Rdzeniem projektu są stacjonarne gry hazardowe i nowy organ nadzoru:

• Niezależny urząd ds. hazardu Sint Maarten udzielałby licencji, sprawowałby nadzór i egzekwował przepisy, także w zakresie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.

• Licencje otrzymywałyby wyłącznie osoby prawne z siedzibą na Sint Maarten, z rachunkiem w banku mającym tam siedzibę. Licencja obowiązywałaby najwyżej pięć lat i można by ją przedłużać.

• Kasyna dostawałyby licencję Casino A, jeśli spółka ma też licencję hotelową, a w przeciwnym razie licencję Casino B. Operatorzy loterii potrzebowaliby licencji, a każdy punkt sprzedaży osobnego zezwolenia.

• Posiadacze licencji płaciliby opłatę nadzorczą, której wysokość określą odrębne przepisy.

• Gracze mogliby się wykluczyć z kasyn na co najmniej sześć miesięcy przez centralny rejestr, a osoby poniżej 18 lat nie mogłyby brać udziału w regulowanych grach.

• Stowarzyszenia o celach pożytku publicznego mogłyby bez licencji organizować drobne gry, takie jak bingo, z nagrodami nieprzekraczającymi 5000 Cg na wydarzenie.

Podobnie jak inne organy nadzoru, na przykład GSC z Wyspy Man, nowy urząd prowadziłby na swojej stronie publiczny rejestr posiadaczy licencji.

Co dalej

Obecni posiadacze licencji na kasyna i loterie mieliby sześć miesięcy od wejścia w życie odpowiednich przepisów na złożenie wniosku o nową licencję, a do czasu rozpatrzenia wniosku obowiązywałyby ich stare zasady. Wygrane z licencjonowanych gier nadal można by dochodzić na drodze sądowej.

Po konsultacjach rząd przeanalizuje odpowiedzi. Poprawiony projekt trafiłby następnie do zaopiniowania przez Radę Społeczno-Gospodarczą (SER), do Rady Ministrów i Rady Doradczej (Raad van Advies), a na końcu do parlamentu, który go przegłosuje. Jeśli rozporządzenie zostanie przyjęte, wejdzie w życie w terminie określonym dekretem krajowym, być może etapami.

Także gdzie indziej w regionie systemy licencyjne są przebudowywane. Regulator z Curaçao wycofuje swój zhakowany portal licencyjny, rząd Komorów uznał licencje z Anjouanu za nieuprawnione, a Trynidad i Tobago przyjął rozporządzenie o grach na odległość.