AMLA: próg 2 000 euro w hazardzie pozostaje

Unijny Urząd ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (AMLA) nie obniżył w swoim projekcie progu 2 000 euro, od którego operatorzy gier hazardowych muszą przeprowadzać kontrolę klientów, „w tym momencie”, ale określił, jak sumować odrębne transakcje, by go osiągnąć. Zasady znajdują się w raporcie końcowym z 30 września 2026 r. zawierającym projekt regulacyjnych standardów technicznych, który AMLA przekazała Komisji Europejskiej.

Sama kwota 2 000 euro nie jest nowa. Jest już zapisana w unijnym rozporządzeniu w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy (AMLR, rozporządzenie (UE) 2024/1624), według którego podmioty świadczące usługi hazardowe stosują należytą staranność wobec klienta „przy odbiorze wygranych, obstawianiu stawek lub obu tych czynnościach” przy transakcjach o wartości co najmniej 2 000 euro. Należyta staranność wobec klienta (customer due diligence, CDD) oznacza sprawdzenie, kim jest klient i w razie potrzeby skąd pochodzą jego pieniądze, przed rozpoczęciem lub w trakcie współpracy. Część prasy branżowej czytało się w tym tygodniu tak, jakby AMLA wprowadziła nową kontrolę od 2 000 euro; tak nie jest.

Brak niższych progów

AMLA miała mandat, by wskazać sektory wysokiego ryzyka, dla których powinny obowiązywać niższe progi niż w AMLR. Zdecydowała, że nie doda żadnego. Od wejścia w życie AMLR „nie pojawiły się rozstrzygające informacje”, że dalsze niższe progi są konieczne i proporcjonalne, czytamy w raporcie, a utrzymanie obecnych „wspiera pewność prawa”.

Kiedy transakcje uznaje się za powiązane

Nowa jest lista kryteriów dla „transakcji powiązanych”. AMLR stosuje progi niezależnie od tego, czy kwota jest płacona jednorazowo, czy w ramach „transakcji powiązanych”, czyli co najmniej dwóch transakcji o identycznym albo podobnym pochodzeniu, przeznaczeniu i celu lub o innych istotnych cechach w określonym okresie. Chodzi o to, by progu nie dało się obejść przez dzielenie kwot.

Według projektu operatorzy muszą dokonać oceny całościowej i uwzględnić między innymi:

• transakcje tej samej osoby;

• klientów, którzy są członkami rodziny, partnerami biznesowymi lub działają w porozumieniu, na przykład przychodzą razem albo koordynują działania przed transakcją lub w jej trakcie;

• korzystanie z tej samej infrastruktury cyfrowej, takiej jak adres IP, identyfikator urządzenia lub geolokalizacja;

• wspólnych pośredników lub dostawców usług, którzy ułatwiają transakcje;

• transakcje w ramach programu lojalnościowego operatora;

• transakcje w krótkim okresie, oceniane względem tego, jak szybko i jak często transakcje zwykle zachodzą w danej działalności.

Hazard ma jedno własne dodatkowe kryterium: oceniając, czy transakcje mają podobny cel, dostawcy muszą wziąć pod uwagę, czy dotyczą gier tego samego dostawcy.

Żadne pojedyncze kryterium nie jest rozstrzygające, podkreśla AMLA, a kilka z nich dotyczy tylko informacji, które operator już ma; operatorzy nie muszą zbierać dodatkowych danych tylko po to, by znaleźć transakcje powiązane. Respondenci z sektora hazardowego ostrzegali w konsultacjach, że programy lojalnościowe i wzorce transakcji typowe dla hazardu mogłyby dawać wiele fałszywych alarmów. AMLA odpowiedziała, że lista „nie służy ustanawianiu automatycznych reguł łączenia”, i zmieniła tekst, by wyraźniej opisać podejście oparte na ocenie całościowej.

Osobna reguła dotyczy operatorów hazardowych z lokalami fizycznymi: muszą oni co najmniej uwzględnić korzystanie z usług w ramach dobrowolnego programu członkowskiego jako kryterium przy ocenie elementu „powtarzalności”. Po uwagach z konsultacji AMLA doprecyzowała artykuł tak, by kryterium dotyczyło dobrowolnego członkostwa.

Co to oznacza dla graczy

Dla większości graczy online skutek praktyczny jest ograniczony. Według AMLR należytą staranność stosuje się też, gdy nawiązywany jest stosunek gospodarczy, który rozporządzenie definiuje jako taki, co do którego oczekuje się w momencie nawiązania „elementu powtarzalności lub trwałości”. Próg 2 000 euro ma znaczenie głównie dla transakcji sporadycznych, jednorazowych. To nasza interpretacja tego, jak obie reguły do siebie pasują; krajowe organy nadzoru mogą stawiać wyższe wymagania, jak Hiszpania w kontroli własności instrumentu płatniczego.

Nasza interpretacja: gracze mogą to zauważyć w kasie. Jeśli standardy zostaną przyjęte, operatorzy mogliby patrzeć na wpłaty i wypłaty w odniesieniu do członków rodziny, wspólnego urządzenia lub serii szybkich transakcji, a nie tylko pojedynczej płatności. Może to oznaczać prośbę o tożsamość lub pochodzenie środków wcześniej, niż gracz się spodziewa.

Harmonogram

Standardy są projektem. Komisja Europejska musi je przyjąć, zanim zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE. Weszłyby wtedy w życie 20 dni po publikacji i obowiązywałyby sześć miesięcy później. Sam AMLR obowiązuje od 10 lipca 2027 r.. AMLA konsultowała wcześniejszą wersję od 9 lutego 2026 r. do 8 maja 2026 r..

AMLR to prawo UE obowiązujące bezpośrednio w państwach członkowskich, także w Polsce. Nie obowiązuje w Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Australii ani na innych rynkach poza UE i EOG, które mają własne przepisy przeciwko praniu pieniędzy. Norwegia jest państwem EOG. Według EFTA rozporządzenie AMLR jest oznaczone jako istotne dla EOG, ale jego włączenie do Porozumienia EOG jest wciąż badane, więc w Norwegii jeszcze nie obowiązuje. Norwescy operatorzy na razie stosują norweską ustawę o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy (hvitvaskingsloven). Jak działają regulatorzy gdzie indziej, pokazują nasze materiały o wskaźnikach ryzyka FATF dla hazardu, ugodzie UKGC z Rank na 5 mln funtów i karze AUSTRAC w wysokości 260 mln dolarów australijskich dla Star Entertainment.