AMLA-ontwerp: drempel van €2.000 bij kansspelen blijft

De EU-autoriteit voor de bestrijding van witwassen (AMLA) heeft in haar ontwerp “op dit moment” de drempel van €2.000 waarboven kansspelaanbieders cliëntenonderzoek moeten doen niet verlaagd, maar wel uitgewerkt hoe afzonderlijke transacties daarvoor bij elkaar moeten worden opgeteld. De regels staan in een eindverslag van 30 september 2026 met ontwerpen van technische reguleringsnormen, dat de AMLA naar de Europese Commissie heeft gestuurd.

Het bedrag van €2.000 is zelf niet nieuw. Het staat al in de EU-witwasverordening (AMLR, Verordening (EU) 2024/1624), volgens welke aanbieders van kansspeldiensten cliëntenonderzoeksmaatregelen toepassen “bij het ophalen van de prijs, het aangaan van een weddenschap, of beide”, bij transacties van ten minste €2.000. Cliëntenonderzoek (customer due diligence, CDD) betekent nagaan wie een klant is en, waar nodig, waar zijn geld vandaan komt, voordat of terwijl je zaken met hem doet. Een deel van de vakpers las deze week alsof de AMLA een nieuwe controle vanaf €2.000 had ingevoerd; dat is niet zo.

Geen lagere drempels

De AMLA had het mandaat om risicovolle sectoren aan te wijzen die lagere drempels dan die in de AMLR zouden moeten krijgen. Ze besloot er geen toe te voegen. Sinds de inwerkingtreding van de AMLR is “geen doorslaggevende informatie naar voren gekomen” dat verdere lagere drempels nodig en evenredig zijn, aldus het verslag, en het behouden van de bestaande drempels “ondersteunt de rechtszekerheid”.

Wanneer transacties als samenhangend gelden

Nieuw is de lijst met criteria voor “samenhangende transacties”. De AMLR past haar drempels toe, of een bedrag nu in één keer wordt betaald of via “onderling samenhangende transacties”: twee of meer transacties met dezelfde of een vergelijkbare oorsprong, bestemming en doel, of andere relevante kenmerken, gedurende een bepaalde periode. Het doel is dat de drempel niet kan worden omzeild door bedragen op te splitsen.

Volgens het ontwerp moeten aanbieders een algemene beoordeling maken en onder meer rekening houden met:

• transacties van dezelfde persoon;

• klanten die familieleden of zakenpartners zijn of in onderling overleg handelen, bijvoorbeeld samen binnenkomen of zich voor of tijdens een transactie afstemmen;

• gebruik van dezelfde digitale infrastructuur, zoals hetzelfde IP-adres, apparaat-ID of dezelfde geolocatie;

• gemeenschappelijke tussenpersonen of dienstverleners die de transacties faciliteren;

• transacties binnen een loyaliteitsprogramma van de aanbieder;

• transacties binnen een korte tijdspanne, afgezet tegen hoe snel en hoe vaak transacties in dat bedrijf normaal plaatsvinden.

Kansspelen krijgen één eigen extra criterium: bij de beoordeling of transacties een vergelijkbaar doel hebben, moeten aanbieders nagaan of het om spellen van dezelfde aanbieder gaat.

Geen enkel criterium is doorslaggevend, benadrukt de AMLA, en meerdere gelden alleen voor informatie die de aanbieder al heeft; aanbieders hoeven geen extra gegevens te verzamelen alleen om samenhangende transacties te vinden. Respondenten uit de kansspelsector waarschuwden in de consultatie dat loyaliteitsprogramma’s en voor kansspelen typische transactiepatronen veel valse positieven kunnen opleveren. De AMLA antwoordde dat de lijst er “niet is om automatische koppelingsregels vast te stellen”, en paste de tekst aan om de algemene beoordeling duidelijker te maken.

Een aparte regel geldt voor kansspelaanbieders met fysieke locaties: zij moeten minstens rekening houden met deelname aan hun diensten via een vrijwillig lidmaatschapsprogramma als criterium bij het beoordelen van het element “herhaling”. Na feedback uit de consultatie verduidelijkte de AMLA het artikel zodat het criterium betrekking heeft op vrijwillig lidmaatschap.

Wat het voor spelers betekent

Voor de meeste online spelers is het praktische effect beperkt. Volgens de AMLR geldt cliëntenonderzoek ook wanneer een zakelijke relatie wordt aangegaan, die de verordening definieert als een relatie waarvan wordt verwacht dat zij bij het tot stand komen “een element van herhaling of duur” heeft. De drempel van €2.000 is vooral van belang voor incidentele, eenmalige transacties. Dat is onze lezing van hoe beide regels op elkaar aansluiten; nationale toezichthouders kunnen strengere eisen stellen, zoals Spanje deed met controles op de eigenaar van het betaalmiddel.

Onze lezing: spelers kunnen het merken bij de kassa. Als de normen worden aangenomen, kunnen aanbieders storten en opnemen bekijken over familieleden, een gedeeld apparaat of een reeks snelle transacties heen, niet alleen één betaling. Dat kan betekenen dat eerder dan verwacht om identiteit of herkomst van het geld wordt gevraagd.

Tijdlijn

De normen zijn een ontwerp. De Europese Commissie moet ze aannemen voordat ze in het Publicatieblad van de EU worden gepubliceerd. Ze zouden dan 20 dagen na publicatie in werking treden en zes maanden daarna van toepassing zijn. De AMLR zelf is van toepassing vanaf 10 juli 2027. De AMLA consulteerde over een eerdere versie tussen 9 februari 2026 en 8 mei 2026.

De AMLR is EU-recht en geldt rechtstreeks in de EU-lidstaten, ook in Nederland. Ze geldt niet in het Verenigd Koninkrijk, Canada, Australië of andere markten buiten de EU en de EER, die eigen witwasregels hebben. Noorwegen is een EER-staat. Volgens EFTA is de AMLR aangemerkt als EER-relevant, maar wordt nog onderzocht of ze in de EER-overeenkomst wordt opgenomen, dus ze is daar nog niet van kracht. Noorse aanbieders volgen voorlopig de Noorse witwaswet (hvitvaskingsloven). Hoe toezichthouders elders optreden, lees je in onze berichten over de risico-indicatoren van de FATF voor kansspelen, de schikking van £5 miljoen van de UKGC met Rank en de AUSTRAC-boete van A$260 miljoen voor Star Entertainment.